Sivil toplum kuruluşundan, meslek örgütünden, görüşme ve toplantı talepleri geldi. "Madem Antalya'dasınız, buradayken biz de bir oturalım, sohbet edelim" diye. Öğleden sonra akşama kadar böyle aralıksız, yoğun bir program için, arkadaşlarımızla beraber inşallah Antalya'da olacağız. Antalya'dayız, Antalya'ya benim her gelişimde içim açılıyor. Her ne kadar iş insanlarıyla, sanayicilerle, tarımla uğraşanlarla konuştuğumda genel anlamda bir kötümserlik, genel anlamda bir umutsuzluk olsa da dünyada 100'den fazla ülkeye gitmiş bir insan olarak, Antalya'nın şöyle bir coğrafyasına baktığımda; denizine, dağlarına, tarım imkanlarına, turizm imkanlarına baktığımda bu devasa potansiyel benim Türkiye adına hep umudumu artırıyor.
Evet, zor günlerden geçiyoruz ama yani şunu unutmayalım: Antalya'mız sadece belediyecilik anlamında bir büyükşehir değil, gerçekten her şeyiyle büyük bir şehir. Antalya turizmiyle büyük, tarımıyla büyük, sanayisiyle büyük. Ve bu boyutta bir şehri götürün, şöyle bir Avrupa'da Akdeniz kıyısına oturtun; Avrupa'nın en büyük, en zengin şehirlerinden birisi olur. İnanın en fazla 10 yılda, daha fazla değil yani. Avrupa'nın en büyük şehirlerinden değil, Avrupa'nın en büyük ülkelerinden olur Antalya. Çünkü gerçekten bu güzel şehrimizin sadece ve sadece ülke, yerel yönetimler kötü yönetiliyor diye böyle bir umutsuzluğa kapılması, böyle bir sıkıntıları sürekli dillendiren bir şehir haline gelmesi bizi üzüyor. "Böyle olmaması lazım" diyoruz ve "Çok çabuk da düzelir" diyoruz. Türkiye'de tabii turizm deyince akla ilk Antalya geliyor. COP31 Zirvesi'ne şimdi Antalya ev sahipliği yapacak ve dünyada bir kez daha Antalya'nın ismi anılacak büyük bir toplantıyla ve bütün dünyanın ilgi odağı olan bir şehir olarak tekrar anılacak.
Hatırlarsanız en son böylesine uluslararası önemli bir toplantı, Antalya'daki G20 Zirvesi'ydi. Benim Başbakan Yardımcılığım dönemindeki G20 toplantılarına hep ben giderdim, koordinasyonu ben yapardım, ülke içerisindeki koordinasyonu. O dönemde, "Artık G20'nin zirvelerini de yapalım" diye karar verdiğimizde, biz hemen ilk zirvelerden birisinin Türkiye'de olması gerektiğini söyledik. Çünkü G20 sadece bakanlar seviyesinde yapılıyordu, bir zirvesi yoktu G20'nin. Çünkü G7 diyordu ki: "Biz zaten zirvemizi yapıyoruz, dünyayla ilgili kararları alıyoruz. E, siz bize uyun." diyordu. Biz de "Yok, öyle değil" diyorduk. "Siz 7 ülke bunu yapamazsınız. Gelişmekte olan ülkeler katılmadan dünyayla ilgili kararlar verilmez." diyorduk ve bastırdık, bastırdık; sonunda koparttık. Bir zirve yapılma serisini başlattık. İlk yıllardan birisinde de Antalya'da 2015'te bunu yaptık.
Ve Antalya Zirvesi o zaman gerçekten bütün dünyada çok başarıyla anılan; böyle sadece Batı liderlerinin değil, Hindistan Başbakanı'nın, Çin Cumhurbaşkanı'nın, Rus Cumhurbaşkanı'nın da geldiği, yani Doğu-Batı ayırmadan bütün dünyanın en büyük 20 ekonomisinin temsil edildiği bir zirve olarak gerçekleştirildi. Ve o gün bugündür Antalya Zirvesi'ni, G20'nin Antalya Zirvesi'ni herkes hatırlar, herkes olumlu bahseder. Böylesine önemli bir şehirdeyiz.
Turizm tabii Antalya'nın belki de dünyaya en açık yüzü; ama bir yandan neredeyse 4 yıldır devam eden bu yüksek faiz ortamı ve döviz kurunun sürekli bastırıyor olması, herhalde en çok da turizmcilerimizi etkiledi. Yani fiyat tutturamamak, rekabet gücünü yitirmek... E, olur da tesisini yaptırırken kredi kullanmış olabilir; büyük yatırımların çoğunda bir miktar kredi vardır ama o kredinin üzerindeki yüksek faiz pek çok turizm kuruluşumuzu son derece olumsuz etkiledi. Ve döviz kurunun da bastırılmasıyla beraber turizmcilerimizden feryat gittikçe büyüyor.
Sanayide deseniz durum hiç farklı değil: Bir yandan artan maliyetler ama bir yandan da yine ihracatta, özellikle döviz kurunun etkisi ihracatta son derece olumsuz etkiliyor. Ve Türkiye'nin dört bir yanında yılların fabrikaları, on yılların fabrikaları teker teker kapanıyor. Açık gördüğünüz bazı fabrikalar da bir süre sonra bakacaksınız eğer bu politikalar devam ederse, bu yüksek faiz, bastırılmış kur politikası devam ederse o fabrikaların bir kısmı da böyle her ay, her ay, her ay maalesef herhalde kapanmaya devam edecek; öyle görünüyor. Geçen hafta sadece Bursa'da 10 bin kişi işten çıkarıldı sanayide. Bir uluslararası yatırım ki dünyanın en büyük örneklerinden birisi, tek bir fabrikadan 1.800 kişi. İnegöl'de mobilya fabrikalarından çıkarılanlar... Gerçekten sanayi kan ağlıyor şu anda.
Yine tarıma gelecek olursak; tarımda bir politika yok. Yani Türkiye Cumhuriyeti'nin şu anda bir tarım politikası yok. Yaşanan sorunların çoğu politikasızlıktan meydana geliyor. Üretimle ilgili tahminler, dünya üretimiyle ilgili tahminler... Türkiye'nin hangi ürünlerde fazlalığı var, hangi ürünlerde açığı var? Fazlalık olan ürünlerin ihracat politikası, açığı olan ürünlerle ilgili "Nasıl üretimi teşvik ederiz, hangi ürüne ne yapmalıyız ki o açık kapatılsın, ithalata bağımlı kalmayalım?" diye bunlarla ilgili hiçbir şey yok. Bir de üstelik bu işin bütçe tarafına baktığınızda, işte bu yılın bütçesi ortada: Tarıma ayrılmış 180 milyar, faiz 2 trilyon 825 milyar. Tarıma ayrılanın 16 misli bu yılın, 2026'nın bütçesinde faize ödeniyor. Tarıma daha çok destek vermek gerekiyor ve daha akıllı destek vermek gerekiyor. Mesele gıda enflasyonuysa, Türkiye'de gıda enflasyonu faizleri artırarak düşmez; bunu anlamadılar yani. Zannediyorlar ki: "Biz faizi yükseltelim, enflasyon düşsün." Burada Antalya'da şöyle bir narenciye üreten bir çiftçimize, örtü altı üretim yapan bir domates üreticimize gelsin bu ülkeyi yönetenler anlatsın bakalım: "Biz faizi yükselttik ya, bak görün sizin de enflasyon düşecek." Kimseye anlatamazlar. Çünkü Türkiye'de enflasyon maliyet kaynaklı bir enflasyon, talep kaynaklı değil; bunu anlamadılar, onun için çözemiyorlar yani. Maliyet yükseldiği için insanlar artık alamıyor. Hani talep çok olsa tamam, "O kadar çok talep var ki fiyatı yukarı doğru çekiyor" değil.
Bakın, dün biraz meyve sebzeden bahsedince bizim arkadaşlarla "Şöyle bir TÜİK'in istatistiklerine bakalım" dedik. Ve Türkiye'deki yaş sebze meyve, taze sebze meyve tüketiminin istatistiklerine şöyle bir bakalım dedik. Bakın, her gün sebze veya salata tüketen vatandaşlarımızın oranı 2010 yılında %69 iken 2025'te %32'ye düşmüş. Yani vatandaşlarımızın sadece %32'si günde taze sebze, salata tüketebiliyor. Hani çok talep var ya, çok talebi bastırmak için faizi artırıyorlar ya... Ya, arkadaş, sizin TÜİK'inizin açıkladığı rakam bu; düşünün yani. Meyvede durum daha kötü: Meyve %57'den inmiş %28'e. Günde bir üzüm de olsa, bir tane üzüm de olsa taze meyve tüketen vatandaşlarımızın oranı... TÜİK bunu nasıl ölçüyor? Gidiyor sahaya soruyor, anket yapıyor yani, anketle ölçülüyor bunlar. Gençlerimizde durum daha da vahim bakın: Genç dediğimiz 15-24 yaş arası; gençlerde günde meyve tüketimi %22'ye düşmüş. Yani gençlere soruyorlar: "Bugün gün içerisinde şöyle bir dilim portakal da olsa meyve yedin mi?" diye; 100 gencimizin 78'i "Hayır" diyor, sadece 22'si "Evet" diyor. Tüketimdeki durum bu. Siz tüketim böyleyken faizi yükselterek enflasyonu düşüremezsiniz bu ülkede, mümkün değil. Enflasyonu düşürmenin yolu maliyeti aşağıya çekmek; çiftçiye daha çok destek vermek, sulama yatırımlarını tamamlamak. Hayvancılıkta yemin yarısını mutlaka devlet ödeyecek, bitkisel üretimde gübrenin yarısını mutlaka devlet ödeyecek. Başka ülkeler eğer tarımı daha ucuza mal ediyorsa bu, o ülkenin devletinin çiftçisine daha çok destek vermesi sebebiyledir yani, başka bir şey değil.
Yani nereden baksak bu güzel Türkiye, bu büyük Türkiye, bu güzel Antalya, bu büyük Antalya maalesef sadece ve sadece yanlış kararların, kötü yönetimin acısını çekiyor, sonuçlarını çekiyor. Biz bunu hak etmiyoruz; "Türkiye'miz çok daha iyi yönetime layıktır" diyoruz, yerelde de merkezi hükümette de.
Tabii bugünlerde çok konuşulan, özellikle son iki aydır da gündeme daha çok gelen bu yolsuzluk meselesi var. Yani son olaylara kadar biliyorsunuz “yolsuzluk” kelimesi pek ağza alınmıyordu, konuşulmuyordu. Ama bu “fon dolandırıcılığı” meselesi, piyasa dolandırıcılığı meselesi artık yolsuzluk meselesinin açık açık konuşulduğu, merkezi hükümet olsun, yerel yönetimler olsun, biraz daha artık insanların rahat dillendirdiği bir sorun haline geldi. "Rahat dillendirdi" diyorum çünkü herkes ne olup bittiğini biliyordu; sürpriz değil yani. Türkiye'de belki az sayıda da olsa temiz, dürüst çalışma çabasında olan belediye başkanımız var; ama belediyelerin çoğunda ne olup bittiğini başta o şehrin iş dünyası olmak üzere herkes biliyor. Pek çok bakanlıkta, merkezi hükümette de ne olup bittiğini biliyor.
E, bu fon meselesi; ya, 4 yıldır vardı bu. Adalet Bakanı diyor ki: "İki sene önce bu iş bize gelmişti." diyor. Haine ve Maliye Bakanı —bir sene oldu artık— bir sene önce diyor ki: "Fonda manipülasyonun farkındayız" diyor kamuoyu açılış konuşmasında. Peki, niye bir şey yapmıyorsunuz? Niye bugüne kadar beklediniz? Niye bu kadar şişti, şişti, şişti de ondan sonra bu kadar büyük bir maliyet olarak bu ülkenin sırtına yüklediniz? Artık bundan sonra arkadaşlar, evet, biz bu yolsuzluğu konuşmak zorundayız bu memlekette; açık açık konuşmak zorundayız. Çünkü artık yolsuzluğun boyutu ülkenin ekonomisine büyük darbe indirecek bir şekle ulaştı. Artık ufak tefek "O çalıyor, bu çalıyor; çalıyor ama çalışıyor" diyor başkanlar değil mi? Ya da bakanlar "Çalıyor ama çalışıyor." E, çalmasın arkadaş ya! Çalınanlar o kadar büyüdü ki memleketin ekonomisini vurdu artık yani. Daha ne kadar büyük bir zarar olmasını bekliyorsunuz ki şu yolsuzlukla mücadele konusunda gerekenler yapılsın? İşte 170 milyar dolardan fazla kayıp var, sadece halka açık şirketlerin değerinde bakın. Halka açık olmayan şirketlerimizi düşünün, Türkiye'deki tüm gayrimenkul piyasasını düşünün, Türkiye'nin tüm varlıklarını düşünün; yazık değil mi bu ülkeye ya? Bir menfaat şebekesi üç beş kişi cebini dolduracak diye bu koskoca ülkenin ekonomisine büyük bir darbe vurdular, zarar verdiler, veriyorlar.
Onun için bugünden tezi yok artık bu iktidarın şu yolsuzlukla mücadele konusundaki samimiyetini ortaya koyması lazım. Çünkü belediyelerin kanun çıkartma imkânı yok; kanunu Meclis çıkarıyor, Ankara çıkarıyor, Türkiye Büyük Millet Meclisi çıkarıyor. Öyle kanunlar çıkaracaksınız ki o yolsuzluğun alanını iyice daraltacaksınız ve iyi niyetli çalışma gayretinde olan bakanı, bürokratı, belediye başkanını da eğer temiz çalışmak istiyorsa dönüp "Ya, yasa çok bağlayıcı bakın benden bunu istemeyin, bunu yaparsak hep beraber yarın hapse düşeriz" diye kendini savunacak, yolsuzluk taleplerine, baskılarına karşı kendisini muhafaza edecek bir yasal bir yapıya ulaştırmak, ulaştırmak gerekiyor bunu.
Peki, yasa çıkaracağız da ne yapacağız? O kadar basit ki bunlar. Türkiye Avrupa Konseyi'nin kurucu üyesi mi? Kurucu üyesi. GRECO denen bir sözleşme, yani yolsuzlukla mücadele sözleşmesi yapılmış mı? Yapılmış. Türkiye de altına imzayı atmış mı? Atmış. 2022'de GRECO demiş ki Türkiye'ye: "Şu 54 tane adımı atmanız gerekiyor." Üst düzey yöneticilerle alakalı, milletvekilleriyle alakalı, savcılarla alakalı, hakimlerle alakalı... Açık açık ha! Çünkü yolsuzluk dünyanın her yerinde var. Nerede var? Üst düzey yöneticilerde var, devlette ya da belediyede o imza yetkisi olanlar değil mi? Onlar var, hakimlerde de var, savcılarda da var, milletvekillerinde var; bütün dünyada ortak bir mesele, yani sadece bizim meselemiz değil. Ve bu ortak çözüm nasıl oluşmuş? Bu 54 tane bize listeyi sıralamış GRECO, demiş ki: "Bütün dünya örneklerine bakıyoruz. Avrupa Konseyi'yiz biz, siz de kurucu üyesiniz Türkiye olarak yabancı değilsiniz. Şu 54 konuda adım atmanız gerekiyor." Aradan 4 yıl geçmiş, sadece 10 konuda adım atılmış; 44 konu bekliyor. 4 yıldır ne yapıyordunuz siz? Ve bu iktidardan bekleniyor ha, belediyelerden değil, bunu iktidardan bekliyorlar. Benim buradan iktidara çağrım acilen ve acilen; öyle bir iki tane göstermelik gözaltı, tutuklama yetmez, kandıramazsınız. Yolsuzluk bu ülkede kanser hücresi gibi metastaz yapmış şekilde bütün vücuda yayılmış durumda. Öyle bir iki tane göstermelik yargı operasyonuyla kimseyi aldatamazsınız, inandıramazsınız. Eğer bu yolsuzluğa köklü çözüm bulmak istiyorsanız, samimiyseniz getirin şu 44 maddeyle ilgili ne gerekiyorsa Meclis'ten geçirelim. Eğer samimiyseniz Avrupa Birliği'nin —bu sefer Avrupa Konseyi demiyorum— Avrupa Birliği'nin 33 faslı vardır müktesebatta, 100 bin sayfalık müktesebatta 33 fasıldır. Bu 33 faslın bir tanesi kamu alımları faslıdır. Şu anda İngiltere'yi de dahil edersek 28 ülke ortak kamu alım mevzuatıyla bütün kamu yatırımlarını yapmaktadır, devlet alımlarını bu ortak mevzuatla yapmaktadır. Peki, Türkiye niye bunu uygulamıyor? Ben biliyorum ki ilgili bakanların masasının üzerinde bu taslaklar hazır; çünkü ta zamanında biz hazırlamıştık, koymuştuk. O 2013, 2014, 2015… Onları zaten kabul etmedikleri için, kabul ettiremediğimiz için biz yolları ayırdık; baktık ki olmuyor, yürümez.
Eğer yolsuzlukla mücadelede samimiyseniz getirin Avrupa Birliği'nin kamu alımları mevzuatını Türkiye'de aynen uygulayalım. 1 ayda Meclis'ten geçer, 3 ay sonra tıkır tıkır çalışmaya başlar, kolay. Samimiyseniz yolsuzlukla mücadelede gelin şu imar rantlarıyla ilgili sağlam bir vergi kanunu çıkaralım. Bu imar rantlarıyla ilgili ta ilçesinden iline belediye meclisinde parti farkı gözetmeden oy birliğiyle kabul edilen çok yanlış işler var, çok büyük haksız kazançlar var. O haksız kazançlara aracı olanlara bu kayıt dışı rantın dağıtımı var; bunları herkes biliyor, belki de konuşamıyordu insanlar. Ben buradan artık herkesi konuşmaya da davet ediyorum. Öyle "kol kırılır yen içinde kalır, ya bu bizim partinin başkanı, şimdi adamcağıza zarar gelmesin", yok öyle bir şey ya, öyle bir şey yok! Çünkü bütün memleket artık zarar görüyor, hepimiz zarar görüyoruz yani.
54 maddenin 44'ü Kamu İhale Yasası, belediyelerdeki bu imar rantlarıyla ilgili yasal düzenleme... Bütün bunları bir de siyasi ahlak ilkeleriyle beraber taçlandırdığınızda, Siyasi Ahlak Yasası'nı da çıkarttığınızda bu ülkede yolsuzluklar çok hızlı bir şekilde azalır; sıfıra inmez ama azalır. Çünkü dünyada yolsuzluğu sıfırlamış bir ülke de yok, orada da gerçekçi olmamız lazım. Ama "Ben yakalanırsam arkadaş, yıllarca hapisten çıkamam" korkusu herkeste hâkim olmalı; bu korku olmayınca insan maalesef yanlış yollara girebiliyor, yanlış ilişkiler içerisine girebiliyor. Dolayısıyla bu kanunun mutlaka daha sıkı bir çerçeveye alınması lazım. Çünkü artık arkadaşlar, bakın, bu menfaat şebekeleri, yolsuzluklar büyüdü, ülkenin topyekûn ekonomisini vuracak hale geldi. Ve artık bu ülkenin ekonomisi bir beka meselesi haline geldi. Çünkü ekonominiz güçlü değilse uluslararası ilişkilerde itibarınız olmaz, sözünüzün gücü olmaz; söz söylersiniz, söylersiniz kimse dinlemez, dikkate almaz. Bu sefer ne olur? Sözünüzün gücü olmayınca elinizdeki askeri imkân ve ekonomik imkanla sınırlı kalırsınız, o da ölçülebilir bir güçtür. Halbuki itibar gerektiğinde paradan da silahtan da çok daha güçlü etki eder uluslararası ilişkilerde. Onun için ekonominiz güçlü olacak, itibarınız olacak. Ekonominiz güçlü olacak ki ülkenin nüfus dinamikleri doğru gelişsin. Ekonominiz güçlü olacak ki savunmayla ilgili, güvenlikle ilgili harcamalar konusunda eliniz rahat olsun. Belki ihtiyaçlar var ülkenin, "Efendim şunlar şunlar lazım." "Kusura bakma paramız yok" diyorsa ülkeyi yönetenler, işte bu beka meselesidir. Bakıyorsunuz Türkiye'nin nüfusunun sadece sabit gitmesi için gerekli olan doğurganlık hızı 2.1; 10 yıldır bu 2.1'in altında ve sürekli düşüyor, 1.42 şu anda. İlkokula başlayan öğrenci sayısı her sene azala, azala, azala gidiyor. 2025 yılında her 100 evliliğe karşı 25 boşanma gerçekleşmiş bu ülkede- düzeltiyorum, 100 evliliğe karşı 35 boşanma gerçekleşmiş; 100 evlenen varsa 35 boşanan var. Ve bakıyorsunuz niye gençler evlenmek istemiyor? Geçimsizliğin temelindeki ana problem ne aile içi geçimsizliğin? E, bakıyorsunuz gençler belki evleniyor ama "Ya, ben nasıl bir Türkiye'ye, dünyaya çocuk getireceğim?" diye kara kara düşünüyor. Yani "Bu Türkiye'de mi yaşayacak benim evladım?" diyor. Bakıyorsunuz çocuk sayısında gittikçe azalma var bu ülkede. Dolayısıyla bakın, ekonominin nereden bakarsak bakalım artık bir beka meselesidir. Bu ülkeyi yönetenler yıllardır "beka beka" diyorsa asıl beka tehlikesi bugün vardır bu ülkenin. Bu büyüyen yolsuzlukların artık ülkenin ekonomisini vurduğu, ekonominin de bir beka meselesi haline geldiği bir noktadayız. Artık bugünden tezi yok ne gerekiyorsa yapılmalı.
Hiç kimse bizi göstermelik yargı operasyonlarıyla kandırmasın; bu böyle bir iki kişi meselesi değil. Bu metastaz yapmış kanser gibi hücrelerin, yolsuzluk hücrelerinin bütün sisteme yayıldığı bir tablo maalesef. Bunun da ilacı, bunun da ilacı, bunun da kemoterapisi dediğim yasaları çıkartmaktır. O yasaları çıkarın. Hani kanser ilaçları Allah korusun bazen etkili olur, bazen etkili olmaz ama benim dediğim bu ilaç kanseri temizleeer atar, bir şey kalmaz vücutta. Bakarsınız tertemiz, sağlıklı bir şekilde bu ülke yoluna devam eder.
Evet, ülkemiz çok büyük, çok güzel bir ülke ve doğru yönetildiğinde, düzgün işler yapıldığında böyle her an ayağa kalkıp yürümeye hazır, her an kanatlanıp uçmaya hazır bir ülke. Ülkemizi seviyoruz, ülkemize güveniyoruz. Avrupa'nın en büyük toprakları bizim. Avrupa'nın en büyük tarım alanları bizim. Avrupa'nın en büyük ve en genç nüfusu bizim. Dolayısıyla Avrupa'nın en büyük ekonomisi de biz olmalıyız, Avrupa'nın en güçlü ülkesi Türkiye olmalı. Biz bunu hak ediyoruz; olmuyorsak da sebebi kötü yönetim, başka bir şey değil yani, diyeyim. Ben burada şimdilik şöyle bir sözlerime ara vereyim. Tabii konuşacak çok konu var ama belki basın mensuplarımızdan, gazeteci arkadaşlarımızdan soru sormak isteyenler varsa onların sorularını alalım; daha sonra biz zaten böyle forum mensuplarımızla hem kısa bir tanışma turu yapacağız, onların sorularıyla devam edeceğiz. Ama öncelik her zaman olduğu gibi basın mensuplarında. Sorunuz var mı arkadaşlar? Ama mikrofonunuz var mı? Hah, hemen vereyim.
Soru: Başkanım hoş geldiniz Antalya’ya, Ekspres Gazetesi'nden Talip Çelik. Biliyorsunuz son uzun yıllardır emeklilerin veya işçilerin de söyleyebiliriz, bir geçim problemi var; ancak son günlerde emeklilerle alakalı düzenlemenin söz konusu olduğu söyleniyor. Bu bağlamda bu konuya ilgili ne söyleyeceksiniz? Yine bu bağlamda seçimin yaklaştığından ötürü bu tarz bir harekete geçildiği söyleniyor. Siz yapılacak seçimler ile alakalı ne öngörüyorsunuz? Tarihi muallak deniliyor, bu konuda görüşlerinizi merak ediyoruz.
Ali Babacan: Tabii ki. Şimdi seçim, değerli arkadaşlar, biliyorsunuz en geç 2028'in Mayıs’ında; yani zamanında olsa bile artık şurada bir 1,5 yıl var. Ama daha erkene alınma ihtimalini de biz görüyoruz; yani zamanında değil de diyelim ki sonbahar 2027. 2027 sonbaharında olma ihtimali oldukça yüksek olabilir. Bakarsınız durum kötü, "Şöyle ocakta emeklilerimize bir güzellik yapalım, o saman alevi de hazır yanarken" —hani saman alevi yanar sonra söner ya— "o saman alevi yanarken de bir hemen ilkbaharda seçime gidelim" de diyebilirler mesela, bunu yaparlar. Çünkü son iki ayda Türkiye'deki ekonomik tabloda, siyasi tabloda tamamen değişti; yani yeni bir ortamdayız, bunu görmemiz lazım. Dolayısıyla ne kadar erken o kadar iyi. Yani Türkiye'de ne kadar erken bir iktidar değişikliği olursa; ne kadar erken ehil, dürüst, çalmayan, çaldırmayan kadrolar iş başına gelirse o kadar bu ülkenin sorunları çabuk çözülür.
Emeklilerimizi seçimden seçime hatırlayan bir iktidar var demek ki; yoksa seçim akıllarına düşmese emeklilerin de hiç akıllarına düşeceği yoktu. Emeklilerimiz aslında şu andaki iktidardan çok büyük miktarda alacaklı. Niye? Çünkü TÜİK bu ülkede en az 4-5 yıl enflasyonu doğru ölçüp yayınlamadı. Biz dedik ki: Bu istatistiklerle ilgili şüphelerin olduğu ülkelerde hükümetler derhal bir dış denetim birimi oluşturur ve şüpheli bir alan varsa onu bir dış denetime denetlettirir. Dedik ki: "TÜİK'in rakamlarına güveniyorsanız bir dış denetim ekibi kurun. Akademisyenlerden, bilim insanlarından, Türkiye'nin ticaretini, sanayisini, tarımını bilen insanlardan bir dış denetim heyeti kurun, TÜİK'i denetlettirin; biz de bilelim doğru mu ölçmüş, yanlış mı ölçmüş." TÜİK'in denetiminden ısrarla kaçtılar, kaçıyorlar. Hatta o dönemdeki bakanlardan birisi yeni bakan olduğunda dedi ki: "Ya, biz bir TÜİK'e dış denetim yaptıracağız, endişeleri anlıyoruz" gibilerden laf etti; iki ay, üç ay sonra hemen görevden alındı, yani fazla uzun süre görevde kaldıramadı o arkadaş. “Senin haddine mi bizim damat döneminin istatistiklerini denetlemek” diye. Olmadı, yürümedi yani. Dolayısıyla ben "doğru hesaptan kaçmaz" diyorum. Öncelikle şu TÜİK'in gerçek rakamları nedir bunu bir açıklasınlar, bir.
İkincisi, o açıklar ortaya çıkacak ya, gerçek enflasyonla TÜİK'in enflasyonu arasındaki fark ortaya çıkacak ya, o fark kadar emeklimizin zaten alacağı var. Yoksa emekli maaşlarını diyorlar ki: "Biz enflasyon kadar artırıyoruz." İyi de arkadaş, hangi enflasyon ya? Sen eğer TÜİK'in enflasyonu kadar artırıyorsan o gerçek hayat o değil ki, gerçek enflasyon o değil ki. Onun için zaten emeklilerimiz gittikçe her yıl, her yıl daha perişan oldu. İşte Türk-İş açıklıyor: Açlık sınırı 38 bini geçti, emekli maaşı 23 bin 500 lira bu ülkede. Ya, emeklinin en temel gıda ihtiyaçlarını karşılayacak bir maaşı bile kalmadı şu anda yani. Bunun da sebebi ne? Gerçek hayat pahalılığıyla TÜİK'in açıkladığı enflasyon arasındaki makasın gittikçe, gittikçe büyümesi her sene, her sene. Şimdi bu doğru ölçümü açıklayın ve emeklimizin önce şu geçmiş yıllardan kalan alacağını bir ödeyin. 2027 maaşlarını konuşmadan önce emeklimizin geçen yıllardan olan alacağını önce bir ödeyin, ondan sonra 2027'deki emekli maaşının ne olacağını konuşun. Ya, bu ticarette böyledir; önce bir borcun varsa önce bir ödersin, ondan sonra bir alışverişi konuşursun daha sonra yani. Dolayısıyla bu böyle olmaz. Yani seçimden seçime emeklilerin aklına düştüğü bir iktidar açıkçası, başka bir şey değil; biz de öyle görüyoruz yani. Siz de zaten soruyu sorarken seçimle emekli meselesini beraber aynı cümle içerisinde kullanınca demek ki herkesin aklına gelen bu. Başka var mı acaba? Evet. Peki. Çok teşekkür ediyoruz, sağ olun. Hepinize iyi çalışmalar diliyorum.